top of page
Zoeken
  • frederikeproost

Het licht van het kerstkindje

Toen ik klein was, keek ik (toen nog als kleine Iekie dus) altijd graag naar het kerstkindje. Het verwonderde mij, dat dit baby'tje in een kribbe lag. Dus niet alle kindjes werden thuis of in het ziekenhuis geboren? Gelukkig was het kindje goed met doeken ingepakt tegen de kou. Wat een mooi verhaal, ook al ging dit dus om een kindje dat in een stal geboren werd. Wat bijzonder ook, die grote heldere ster die de weg wees. En de herders in het veld die naar het kindje gingen kijken! Door die zingende engelen! En dan had je ook nog de drie koningen met al die pakjes. De ster had ze de weg gewezen. Het sprak tot Iekie's verbeelding. Het kindje lag zo lief in de kribbe, maar o jee, het wist nog niet, dat het gauw met zijn papa en mama zou moeten vluchten voor Herodes, die stoute koning! Iekie vond dat altijd een spannend stuk in het verder zo vredige verhaal. Het leek wel een sprookje! Daarin heb je bijvoorbeeld een goede fee, maar ook een stoute heks. Iekie was dol op sprookjes, ondanks de enge draken en gevaarlijke toverbossen.


Maar als tiener leek het kerstkindje voor haar, inmiddels een grote meid, dus Frederike: gewoon verzonnen. Dit kon toch niet waar zijn! Vrede op aarde? Met al die oorlogen! En nog verder in de tijd ontdekte ik opnieuw het feest van Kerstmis. Inmiddels spreekt het verhaal over het kerstkindje nog steeds tot mijn verbeelding. Ik ben het verhaal opnieuw gaan lezen, en nog eens, en nog eens.


En op een dag schilderden Iekie en ik het kerstkindje op een stuk hout. Het kind kwam toen tot leven. Het was dankbaar dat het in 2018 opnieuw 'geboren' mocht worden op een stukje hout. Want hout, daar heeft het kindje iets mee: het werd immers vlak na zijn geboorte in een houten kribbe gelegd en het stierf toen het groot was aan een houten kruis. "Mag ik iets van mijn licht aan jullie doorgeven?", vroeg het kind toen aan ons. Ik was verbaasd dat het kerstkindje van toen die vraag anno 2018 aan ons stelde, maar Iekie vond het erg leuk dat een ander kindje, en wel het kerstkindje, iets aan ons vroeg. "Waarom vraag je dat aan ons, kerstkindje?". "Ik ben blij dat jullie iets van mijn licht op dit hout hebben geschilderd en misschien wordt iemand anders daar een beetje warm van in de donkere winterkou. Lang geleden heb ik de herders zo ook verwarmd. Dus willen jullie mijn licht aan iemand anders doorgeven? Laten jullie dit schilderijtje aan anderen zien?". Tja, kun je een lief, klein kerstkindje iets weigeren? Ik niet. En Iekie vond het sowieso een goed idee. Dus we zeiden "Ja". Het werd meteen warm in mijn hart, en Iekie voelde hetzelfde.


Wij wensen je veel licht toe van het kerstkindje en we hebben ook een vraag aan jou: "Wil jij iets van dit licht doorgeven aan anderen?" Dan wordt het een beetje lichter in deze donkere wintermaanden en ook de maanden daarna!


Mooi Kerstfeest voor jou en iedereen!




35 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page