top of page
Zoeken
  • frederikeproost

Een levensles


Dit werk is me dierbaar, en waarom, dat vertel ik zo. Mag ik haar eerst voorstellen? Ze draagt de naam “Iemand met twee gezichten”. Toch heeft deze kubistische dame meerdere gezichten, zo bleek bij mijn expositie. Bestudeer haar gezicht eens goed en zoek de verschillen. Ik zag zelf maar twee gezichten. Een andere titel zou kunnen zijn: De Bevalling. Ja, nu komt het interessante gedeelte. Zij en ik hebben een strijd gevoerd toen ik haar vorm wilde geven. De interactie was intens, maar als maker was ik niet tevreden. Ik vond haar niet mooi genoeg. Mijn kritische blik openbaarde zich weer eens in volle glorie. Ik dramde door, zij trok zich terug. Dit werd uiteindelijk een gevecht dat ik verloor. Haar eerdere schoonheid zonder opsmuk verdween. Ik smeerde op dit ongeschonden gelaat make-up in meerdere lagen. Dit deed haar geen goed. Dat zie ik pas achteraf. Haar stilte hoorde ik niet en ik vervolgde mijn wrede behandeling. Haar blik doorboorde mij. Ik werd boos. Er vielen harde woorden… harde oordelen dus. Vanuit mij. Trots en hoogmoed verblindden mij. Zij bleef stil. Ze keek alleen maar. Niet meer naar mij, maar langs me heen. Ergens in de verte. Zo kon ze ontsnappen aan mijn scherpe blik. En ondertussen was er alleen nog maar een ijzige stilte.

Dit gaat natuurlijk over mij. Ik ben de vrouw op het doek. Je ziet mij weerspiegeld met al mijn kanten, licht- en schaduwkanten dus. En dit laatste is de les. Een bezoeker van mijn expositie vond dit werk prachtig. Ik was stomverbaasd. Ik had net verteld over het hele proces wat ik hier beschrijf. Dat ik haar oerlelijk vond, eindeloos had gefröbeld en ik maar niet tevreden was. Achteraf bleek dat deze bezoeker Haar wilde kopen. Ik was onthutst. Diepe stilte. Langzaam drong een nieuw besef tot me door. Welke? Lees je zo.

Tuurlijk verkoop ik graag iets van mijn werken. Maar liever leer ik mijn lesje. Schoonheid zit ‘m niet in perfectie. Dat wist ik al, maar dit keer heb ik aan den lijve ondervonden hoe diep de schoonheidsidealen in mij verankerd zitten. Wat een oordelen zitten daarin! En dit keer was dat tegen mijzelf gericht! Dat is als een vergif, heb ik ervaren. Dit ideaal is dodelijk als je niet op tijd tot inzicht komt. In dit geval kon een schilderij overlijden.

Kijk nog even goed naar haar met milde ogen. In het licht schittert ze. In het donker nog steeds. Ze heeft duizend gezichten. En inmiddels siert ze de muur bij even prachtige mensen.


Titel: Iemand met twee gezichten

Jaartal: 2023

Afmeting: 60 x 50 cm

Materiaal: papier, olieverf, acrylverf, oliepastel, inkt

Verkocht



52 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page