top of page
Hou van me asjeblieft zonder watermerk_edited_edited.jpg

Gedichten

Moeder met auto

Moeder met auto,

wat ging door je heen

toen je wegreed

van de parkeerplaats,

bochtje om,

tot je weer stopte

om je kind 

op te halen

dat je eerst

alleen achterliet?

"Ik wist niet meer

wat ik met hem

aan moest. 

Dit doe ik nooit.",

was je antwoord

toen ik je vroeg:

"Wat dacht je te doen

toen je wegreed,

bochtje om,

je auto stopt

en jij stapt weer uit,

nadat ik jouw kind

heb getroost

dat in zijn eentje

stond te huilen

op de parkeerplaats,

en me zegt

op mijn vraag

"Ben je alleen?",

dan geeft als antwoord:

"Mama is me vergeten".

Moeder met auto

wat ging door je heen

toen je wegreed,

bochtje om,

en je weer stopte

om terug te komen?

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2023)

Moeder met auto_edited_edited_edited_edited.jpg

Vind ik jou?

Vind ik jouw gezicht

tussen al die anderen

midden in de menigte

die aan mij voorbijtrekt?

Herken ik jouw gestalte

tussen al die anderen

midden in de eenzaamheid

die mij aangrijpt en omringt?

Zal jouw blik mij treffen

tussen al die anderen

midden in het leven

dat mijn lot geworden is?

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2018)

Vind ik jou?

De trap leidt me

naar binnen,

naar het pad

dat bekend is,

ergens in de verte

diep van binnen

en van daaruit

naar buiten.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Trap naar binnen

Als ik jou zie, Maria

Als ik jou zie, Maria,

als ik jouw beeld zie staan

en jouw ogen zie,

en jij kijkt me aan, lieve Vrouw,

dan zie ik hemelsblauw,

en goud en rood,

je mantel en je Kind,

dan zie ik jouw liefde

voor allen, ook voor mij, 

voor al je kinderen, overal.

Als ik jou zie, Maria,

als ik jou geschilderd zie,

en je lieve Kind zoet op je knie,

als ik jou zie, Heilige Maagd,

met je liefdevolle blik,

dan ga ik gesterkt mijn weg.

Je gaat met me mee waar ik ook ga,

je onthoudt wat ik je heb gevraagd,

je neemt ook mij op je arm

en draagt me in je hart.

Schilderij en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Als ik jou zie, Maria

Ik omarm alle delen van mezelf

en aanvaard al mijn ikken.

Ik kan en mag mezelf zijn,

hoef niets meer aan te dikken, 

hoef geen rol meer te spelen

op mijn eigen toneel.

Ik ben vanaf nu de regisseur

en laat ieder deel er zijn.

Daardoor word ik autonoom

en krijgt mijn leven kleur.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Ik omarm alle delen van mezelf

Gedachtenkronkels.

Hersenspinsels.

Wie ben ik?

Waar ga ik heen?

Mijn brein maakt overuren.

Schilderij en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Brein maakt overuren

De tunnel van niet-weten

Oneindig

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Tunnel van niet-weten

Stevige

voet

houdt

de

kerk

overeind.

Eeuwige

pijler

van

zekerheid.

Rotsvast

vertrouwen.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Stevige voet

Pijn aankijken,

in de ogen kijken,

contact maken,

de diepte in,

ongemakkelijk.

Pijn aankijken,

niet weglopen,

maar blijven

in het donker.

Pijn aankijken,

niet wegkijken

en blijven

bij de wond.

Afbeelding en gedicht:

Frederike Proost (2022)

Pijn aankijken

In de verte

zie ik al

de contouren

van wie ik

eigenlijk

ben.

 

Schilderij en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Contouren

Keer terug

Keer terug

naar de warmte

als je durft.

Ik doe je niets,

dan alleen iets goeds.

Keer terug

naar de warmte

als je durft.

Het is nog niet te laat.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2022)

Keer terug naar de warmte

De bomen langs de waterkant

werpen hun schaduwen

zacht in de mist,

die verbergt en omhult,

maar ook toont

en verhult dat

wat nog verborgen is,

maar wil worden gezien,

als een belofte

aan de klare zonneschijn

die zal komen

en zal onttrekken

alle donkerheid en duisternis

totdat alles

wordt gezien

zoals het is.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Bomen in de mist

Hart gewond.

Tranen die vallen

als een stroom

de diepte in.

Tekening en gedicht: 

Frederike Proost (2022)

Tranen die vallen de diepte in

Gebroken 

in 

de 

knop

in

jouw 

schaduw

veel

te 

vroeg

geknakt.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Veel te vroeg geknakt

Als een appel,

beurs en bont en blauw,

gebutst

en gevallen

ver van de boom,

voel ik mij

intens gekwetst.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Appel beurs en bont en blauw

Heilig Hart,

stevig geworteld

in het lijden,

vruchtbare grond

tot aan de hemel.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2022)

Heilig Hart

Dansen naar het licht

voor een Koning,

op de rode loper

recht de hemel in.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Recht de hemel in

Het lege graf is

als de lege plekken

in mijn leven,

waar niets is te vinden

dan de zwachtels en de zweetdoek.

Waar niets is op te vullen

met iets wat lijkt op leven.

Het is doods wat ik ervaar,

wat ik verzamel, wat ik koester, 

zelfs de herinneringen.

 

Waar bent U te vinden

te midden van deze stilte,

als U hier niet bent

maar bij de levenden?

Tekening en gedicht:

Frederike Proost  (2022)

Het lege graf

Herhaling van een patroon,

diep ingesleten.

Mooi, maar muurvast.

Tijd voor verandering,

een nieuw spoor.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Herhaling van een patroon

Draad

Ik ben de draad kwijt,

geef hem uit handen,

laat hem gaan,

er komt een patroon

en het komt tot leven.

Tekening en gedicht:

 Frederike Proost (2020)

Een draad die een patroon vormt

Venster

Venster naar de wereld.

Open blik naar mezelf

en wat buiten me ligt.

Open blik ook voor de ander

die ik tegenkom.

Het raam laat ik open.

Ik adem ruimte in.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Open venster naar de wereld

In de mist

zijn de contouren

zichtbaar van het leven

en alles dat er is.

 

Nog niet alles

is te zien.

Nog niet alles

wil zichtbaar zijn.

Nog niet alles

onthult zich.

Nog niet alles

komt aan het licht.

 

In de mist zijn er

nog geheimen

die eerst

begrepen

moeten worden.

In de mist

ligt de les

die geleerd

moet worden.

Tekening en gedicht: 

Frederike Proost (2020)

Mist die nog niet alles laat zien

Wie ben ik tussen

jou en jou en jou?

Ben ik daar ik of mij

of net als jij?

Ben ik mezelf

of speel ik een rol?

Ben ik wie ik ben

of wie ik kan zijn

of ben ik een beeld

dat niet echt bestaat?

Wie ben ik tussen jou en jou en jou?

Ben ik daar ik of mij

of net als jij?

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Wie ben ik tussen anderen?

Moederhanden als een matroesjka.

Tederheid als een band om je hart.

Warmte die beschermt.

Veiligheid in een notendop.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020) 

Een moeder

Vrijheid 

Met mijn blik

reik ik naar de vrijheid,

zie ik de contouren

van ruimte en licht,

ontsnap ik aan

heerszucht en macht,

die jij nu over me uitoefent

in je bekrompenheid.

Ik ben al ontsnapt,

maar jij ziet het nog niet.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Vrijheid

Langzaam dooft de liefde

die ik eens voor je voelde.

Het is me ontnomen

door het lot

dat ongenadig mijn geluk afpakt

en mij straft,

mij niet gunt

dat ik van je hou.

 

Langzaam doodt de afstand

de liefde die eens opwelde.

Hij drong zich op.

Onverbiddelijk.

 

Langzaam vergeet ik jou,

vul je niet meer mijn leven,

en ga ik verder 

zonder jou.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2022)

Langzaam dooft de liefde

Arm gebroken hart

Wat doe ik met jou,

arm gebroken hart,

als ik zonder jou niet kan bestaan,

maar jij me door de dood laat gaan

met je weeklacht en je heimwee.

 

Sta ik je toe te blijven kloppen

met een verdoofd zacht ritme,

dat me herinnert aan dagen

die kwamen en gingen,

tot de klok stil stond

en jij haar slagen overnam?

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Gebroken hart

De stilte van jouw zwijgen

De oorverdovende stilte 

van jouw zwijgen

schreeuwt in mijn oor

steeds opnieuw

dag in dag uit.


Jouw zwijgen

vermoordt mij langzaam.

Ja, tergend langzaam

is de oorverdovende stilte

van jouw zwijgen.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2022)

Stilte

Vrouw

Je bent mooi:

je zachtheid,

je tederheid,

je kracht,

je moed,

je zijn

in deze wereld.

 

Je bent onmisbaar!

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020

Vrouw

leegte 

niets

een zee

van ruimte en stilte

verstikkend en akelig

een gapend gat

in mijn hart

jij kunt het niet vullen,

maar door jou is het ontstaan

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Leegte

Knagend gemis,

vretend verlangen

dat mij aantast en verteert,

tot er niets over is van mij

dan alleen de waanzin en de wanhoop.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Knagend gemis

Hou van me asjeblieft.

Mijn hart staat open.

Ik ben heel kwetsbaar. 

Ik reik naar je uit.

O, hou van me asjeblieft.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Hou van me asjeblieft

Iemand laten gaan

is als sterven.

Je hart breekt,

maar uiteindelijk

vind je jezelf weer terug.

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2020)

Iemand laten gaan

De duisternis van de tunnel

Als ik aan jou denk:

inktzwarte gevangenschap,

muurvast omsloten

in eindeloos verdriet.

 

Foto en gedicht:

Frederike Proost (2023)

Donkere tunnel

Does he still remember?

She was still a child

when she stepped

in his car when he asked

for directions 

and he told her

she could ride along.

And then she rode off

to meet her fate.

Does he still remember

after 49 years?

The road went to destruction

of innocence and hope.

He had only one plan

and when that succeeded

she got out of the car

on the road to nowhere.

Her world collapsed

but she didn't realize it.

Does he still remember

after 49 years?

And after that, life went on

for her, it was survival,

except for a gnawing guilt

that worked its way

to everywhere

and in every fiber of her body

untill she finally admitted it.

Does he still remember

after 49 years?

For him, it was the opportunity.

he was on his way

to happiness but 

he could not find it.

Not with his wife and family,

not ever anywhere.

He was bored to death

and then he killed

a child.

Does he still remember 

after 49 years?

Imbued with lust,

seized his chance,

didn't bother much:

a child has no voice

and he drove away

again to the unbearable.

Nothing could fill the void,

not even a child in a car.

Does he still remember

after 49 years?

When he sees his granddaughter 

does he then see innocence

or does he see his choice

which made a monster of him 

on the road to destruction

of his own affected soul

locked in infinite incurability?

Tekening en gedicht:

Frederike Proost (2023)

I still remember after 49 years
bottom of page